Nog steeds twee jaar lang zijn wij – de pers en het publiek – bijna hypnotisch in beslag genomen door de dagelijkse corona taal van de autoriteiten.

We hebben de schommelingen van de getallen bestudeerd bij geïnfecteerden, gehospitaliseerden en doden met corona. En wij hebben de betekenis van de geringste bewegingen van de slinger ons laten uitleggen door deskundigen, politici en autoriteiten die ons voortdurend waarschuwden voor het sluimerende coronamonster onder ons bed. Een monster dat wacht tot we in slaap vallen, zodat het kan toeslaan in het donker van de nacht.

Constante mentale alertheid heeft een enorme tol geëist van ons allemaal. Dus moeten wij – de pers – ook de balans opmaken van onze eigen inspanningen. En we hebben gefaald.

Wij zijn niet waakzaam genoeg geweest aan de poort van de tuin toen de autoriteiten moest worden gevraagd wat het eigenlijk betekende dat mensen worden opgenomen met corona en niet vanwege door corona. Omdat het een verschil maakt. Een groot verschil. Om precies te zijn is gebleken dat de officiële opnamecijfers 27% hoger liggen dan het werkelijke cijfer voor het aantal mensen dat in het ziekenhuis ligt, gewoon omdat ze coronapatiënten hebben. Dat weten we nu pas.

Het is natuurlijk in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de autoriteiten om het publiek correct, nauwkeurig en eerlijk te informeren. De cijfers over het aantal mensen dat ziek is geworden en is gestorven aan corona hadden, om voor de hand liggende redenen, allang moeten worden gepubliceerd, zodat we een zo duidelijk mogelijk beeld hadden van het “monster onder het bed”.

Over het geheel genomen laten de boodschappen van autoriteiten en politici aan de bevolking in deze historische crisis veel te wensen over. En dus liegen ze, zoals ze hebben gedaan wanneer delen van de bevolking hun vertrouwen in hen verliezen.

Een ander voorbeeld: vaccins worden consequent aangeduid als ons “superwapen”. En onze ziekenhuizen worden ‘superziekenhuizen’ genoemd. Toch staan deze superziekenhuizen blijkbaar onder maximale druk, ook al is bijna de hele bevolking geïnjecteerd met het superwapen. Zelfs kinderen worden op grote schaal ingeënt, wat in onze buurlanden niet is gebeurd.

In andere woorden, er is hier iets dat het stempel “super” niet verdient. Of het de vaccins, de ziekenhuizen of een mengeling van alles is, laat zich raden. Maar de manier waarop de machthebbers met het publiek communiceren verdient zeker niet het stempel “super”. Integendeel.

Bron: Ekstrabladet.dk (Vertaald naar Nederlands)