Duitsland – Het vermeende bedrog van ziekenhuizen met winstgevende intensive care bedden toont aan hoe ziek ons gezondheidszorgsysteem is. Te veel klinieken, te veel lege bedden en ondoorzichtige geldtransfers in de jungle van de gezondheidszorg kosten de belastingbetaler en de premiebetaler miljarden en miljarden. Jens Spahn heeft de bodemloze put nog groter gemaakt.

In april waren de bedden op de intensive care in de Duitse ziekenhuizen bijna volledig bezet. Ongeveer een vijfde van de ongeveer 26.000 operatiebedden op de intensive care zouden coronapatiënten zijn. Slechts iets minder dan 3800 bedden waren nog vrij! Het wordt krap, waarschuwden toenmalige chef-artsen en ziekenhuismanagers.

Was het allemaal een leugen? Hebben deze hoofdartsen en kliniekmanagers ons bij de neus genomen en geld willen verdienen met de Coronavrees van het volk, net zoals de criminele clans dat deden met hun vervalste inentingspaspoorten en schemerige testcentra? De verdenking is dichtbij. Heel dichtbij.

Er zijn genoeg ziekenhuisbedden in Duitsland – en intensive care bedden. Vorig jaar heeft het federale ministerie van Volksgezondheid van Jens Spahn ook duizenden bedden op de intensive care gefinancierd en er duur voor betaald. Spahn bood 50.000 euro per nieuw gecreëerd intensive care bed. Afgelopen zomer waren er zoveel bedden op de intensive care dat het ministerie het spoor bijster raakte en 7300 gesubsidieerde bedden gewoon niet meer te vinden waren. Het ministerie van Volksgezondheid is “nog steeds niet in staat (…) om op betrouwbare wijze vast te stellen hoeveel bedden op de intensive care daadwerkelijk zijn geplaatst en hoeveel bedden bijkomend zijn aangekocht”, luidt de kritiek van de Federale Rekenkamer.

Toch is er in Duitsland geen tekort aan bedden op de intensive care. Dat is nooit gebeurd. Alle OESO-landen kunnen met aanzienlijk minder bedden toe. Duitsland heeft momenteel ongeveer 44,2 intensive care-bedden per 100.000 inwoners. Andere landen hebben te kampen met crises met veel minder bedden: Noorwegen heeft 8,0, Denemarken 6,7, het VK 6,6 en Nederland 6,4 intensive care bedden per 100.000 inwoners. Zweden had vóór de pandemie slechts 5,8 bedden en verdubbelde tijdens de pandemie tot 11,0 per 100.000 inwoners. Zo heeft Zweden verhoudingsgewijs nog steeds bijna vier keer minder bedden op de intensive care dan Duitsland, hoewel Zweden met zijn roekeloze crisismanagement ook een hoog infectierisico heeft gelopen. Waarom is de gezondheidszorg in deze landen niet ingestort?

Hoe kan het dat Duitsland vier tot acht keer meer bedden op de intensive care heeft dan andere, vergelijkbaar rijke geïndustrialiseerde landen, en dat ze vol zijn? En de intensive care bedden in Duitsland zijn altijd vol, zelfs zonder corona. Ten tijde van de dringende waarschuwingen van de ziekenhuisdirecteuren in april lag de incidentie van corona in Duitsland naar Europese maatstaven slechts in de middenmoot. Duitsland was dus geen uitbijter van de pandemie in Europa, maar middelmatig. Is Duitsland misschien zieker, meer bedlegerig en heeft het meer intensieve zorg nodig dan andere landen?

Nee. De fout ligt bij de Duitse gezondheidszorg, die op instorten staat omdat ze zelf bedlegerig is en al vele jaren aan een grondige hervorming toe is.

Busse: “Natuurlijk worden in Duitsland te veel patiënten op de intensive care behandeld”.


De exploitanten van de ongeveer 2.000 Duitse ziekenhuizen concurreren om elke patiënt en moeten hun bedden zo goed mogelijk benutten om winstgevend te blijven. En er zijn veel te veel actoren betrokken bij de ziekenhuissector: particuliere ziekenhuisgroepen, federale staten, steden, provincies, kerken, het Rode Kruis en vele anderen. En welke districtsbestuurder zou een ziekenhuis in zijn district willen sluiten? De concurrentie tussen de vele ziekenhuizen om te weinig patiënten neemt dus soms absurde vormen aan. Om de wielen draaiende te houden, moeten de ziekenhuismanagers in Duitsland creatief worden:

Volgens de OESO worden nergens ter wereld zoveel heupen gereviseerd als in Duitsland: ongeveer 400.000 per jaar, waarvan ongeveer de helft heupprotheses. En elk jaar moeten ongeveer 35.000 kunstgewrichten worden vervangen omdat ze niet zo lang meegaan als gepland.
Knie-, schildklier- en eierstokoperaties, veel röntgenstralen en dure magnetische resonantiebeeldvorming leveren ook geld op, zo blijkt uit een studie van de Bertelsmann-stichting.
Patiënten worden zolang in bed gehouden als het respectieve vaste tarief per geval toelaat. In een Europese vergelijking zijn vooral Duitse patiënten bedlegerig. Omgerekend per inwoner is het aantal beddagen 1,75 dagen, in Denemarken 0,6.
Waar veel geopereerd wordt, is ook veel intensive care. Professor Reinhard Busse van de Technische Universiteit van Berlijn is gezondheidseconoom en adviseur van het Bondsministerie van Volksgezondheid. Hij waarschuwt er al jaren voor dat Duitsland zijn overbodige ziekenhuis- en beddencapaciteit moet verminderen: “Wat de ‘normale’ ziekenhuisbedden betreft, weten we het: Per 100.000 inwoners hebben wij in Duitsland tweederde meer bedden en 50 procent meer intramurale gevallen dan onze buren. Qua intensive care bedden hebben we er bijna drie keer zoveel.” Busse zei tegen FOCUS Online dat men zelf kan uitrekenen dat er ook vele malen meer gevallen op intensive care afdelingen zijn. Exacte cijfers zijn niet beschikbaar.

De conclusie van Busse: “En ja, natuurlijk worden er in Duitsland als geheel te veel patiënten op intensive care afdelingen behandeld.

Het verplegend personeel en de artsen moeten de prijs betalen voor deze door de politiek bevorderde ruïneuze concurrentie tussen veel te veel ziekenhuizen. Het geheel wordt gefinancierd door de bijdrage en de belastingbetalers:

Voor elk extra bed op de intensive care dat de ziekenhuizen creëerden, was er in de eerste helft van 2020 een subsidie van 50.000 euro, gefinancierd uit de liquiditeitsreserve van het ziekenfonds. Dankzij de overvloedige subsidies van Corona konden veel ziekenhuizen hun inkomsten aanzienlijk verhogen – vooral particuliere klinieken:
De Bundesanstalt für Sozialversicherung (BAS) heeft alleen al voor zijn werkgever Spahn tot 2 juni 2020 meer dan 4,7 miljard euro uitgekeerd voor de inkomstenderving van ziekenhuizen in de vorm van forfaitaire premies met vrij behoud van rechten. Voor vrijgehouden bedden die nooit bezet waren.
Een groot deel van de 4,7 miljard euro aan subsidies vloeide verkeerd in de wijdvertakte kanalen van het gezondheidszorgstelsel. Busse: “Ik denk dat dit te voorzien was geweest.”

Vaste tarieven per geval, ziekenhuis spoed, kostenexplosie: Spahn kijkt toe
Elke zaak – dat wil zeggen, elke patiënt en elk bezet bed – brengt geld in het laatje. En blijkbaar zijn de vaste tarieven die het systeem aan de klinieken per geval en per patiënt toekent, nog steeds te hoog. Professor Michael Simon is ook een felle criticus van het Duitse gezondheidszorgsysteem en zijn forfaitaire tarieven per geval. Hij werkt nu in het Zwitserse Inselspital in Bern en doceert als expert in de verplegingswetenschap aan de universiteit van Basel: “Het Duitse honorarium-per-casissysteem in zijn huidige vorm is aan zijn einde”, zegt professor Simon tegen FOCUS Online: “Na bijna 20 jaar is het niet in staat gebleken om de vroegere ongecontroleerde groei van het ziekenhuislandschap duurzaam uit te dunnen, de concurrentie heeft niet tot de gewenste effecten geleid. We hebben nog steeds te veel ziekenhuizen – en bijgevolg te veel bedden op de intensive care. Je hebt niet alleen het bed nodig, je hebt ook het personeel nodig. De helft van de ziekenhuizen zou voldoende zijn. Hier wordt een beroep gedaan op de politiek.”

Maar de politiek in de persoon van de verantwoordelijke minister Spahn is hier zelf ziek: De federale rekenkamer heeft al enige tijd zijn oog laten vallen op het permissieve “wat-het-ook-moet” beleid van de minister van Volksgezondheid. In 2017 gaven Duitsers voor het eerst meer dan een miljard euro per dag uit aan gezondheidszorg. In 2019 was dat al 407 miljard euro, 2020 ongeveer 425 miljard, bijna twaalf procent van het Duitse bruto binnenlands product. Alleen al aan ziekenhuizen en intramurale inrichtingen wordt volgens het Bondsministerie van Volksgezondheid jaarlijks meer dan 230 miljard euro uitgegeven. In het geval van de wettelijke ziektekostenverzekering gaat meer dan een derde van de uitgaven naar ziekenhuizen.

In hun verkiezingsprogramma’s willen de partijen het systeem van vaste tarieven per zaak “op de proef stellen”, in het beste geval. Met dit welig tierende gebrek aan concept in de politiek, kan geen staat worden gemaakt.

Bron: Focus.de (Vertaald naar Nederlands)