Het sluiten van de samenleving heeft de kwetsbaren niet gered, dus zoeken voorstanders van zulke maatregelen een zondebok

Een jaar geleden was er geen bewijs dat lockdown oudere risicogroepen zou beschermen tegen Covid-19. Nu is er bewijs. Ze hebben het niet gedaan.

Met zoveel Covid-19 sterfgevallen is het duidelijk dat lockdown strategieën er niet in geslaagd zijn om de ouderen te beschermen. In de naïeve overtuiging dat het afsluiten van de samenleving iedereen zou beschermen, verwierpen regeringen en wetenschappers fundamentele gerichte beschermingsmaatregelen voor ouderen. Hoewel iedereen besmet kan raken, is er een meer dan duizendvoudig verschil in het risico van overlijden tussen ouderen en jongeren. Het niet benutten van dit feit over het virus leidde tot het grootste volksgezondheidsfiasco in de geschiedenis.

Lockdowns hebben niettemin enorme nevenschade aangericht bij alle leeftijden. Het feit dat kinderen geen persoonlijk onderwijs krijgen, heeft niet alleen hun opvoeding geschaad, maar ook hun lichamelijke en geestelijke gezondheid. Andere gevolgen voor de volksgezondheid zijn gemiste screenings en behandelingen van kanker en slechtere resultaten bij hart- en vaatziekten. Veel van deze schade zal zich in de loop van de tijd ontwikkelen en is iets waarmee we nog vele jaren zullen moeten leven – en sterven.

Het schuldvraagstuk voor dit fiasco is nu in volle gang. Sommige wetenschappers, politici en journalisten klagen dat de mensen zich niet voldoende aan de regels hebben gehouden. Maar het publiek de schuld geven is niet eerlijk. Nooit in de geschiedenis van de mensheid heeft de bevolking zoveel offers gebracht om aan volksgezondheidsmandaten te voldoen.

Vreemd genoeg proberen de voorstanders van lockdown ook de wetenschappers te beschuldigen die tegen de lockdown-maatregelen waren. Hoewel zij herhaaldelijk heeft gepleit voor een betere bescherming van ouderen, met specifieke suggesties die vele levens hadden kunnen redden, is professor Sunetra Gupta uit Oxford, een van ‘s werelds meest vooraanstaande epidemiologen van infectieziekten, bijzonder venijnig aangevallen.

Hier volgen slechts enkele voorbeelden. Tory parlementslid Neil O’Brien schreef een artikel in The Guardian met als kop een aanval op de “fantasieën” en “sterke verhalen” van Dr. Gupta en andere critici van de lockdown. Zij “verzinnen van alles”, zei hij, en hebben “heel wat te verantwoorden”. Op basis van een lekenwebsite vol misleidende beweringen over de pandemie beweerde George Monbiot van The Guardian ironisch genoeg dat Dr. Gupta een “betweter” is die “misleidende beweringen over de pandemie” doet.

In maart bood Dr. Gupta een breed scala van plausibele infectieschattingen aan, wat goede wetenschappers doen als er onzekerheid heerst (Imperial College: hint, hint). Het is onvermijdelijk dat sommige van die plausibele schattingen fout zullen blijken te zijn, want er kan er maar één juist zijn. Dat Paul Mason en The New Statesman dan een van de verkeerde schattingen eruit pikken en het werk van Dr. Gupta “lachwekkend” noemen, is op zichzelf al lachwekkend.

Een paar academici zijn op de kar gesprongen. Dr. Depti Gurdasani van de Queen Mary University bijvoorbeeld beschuldigde Dr. Gupta van pseudowetenschap en suggereerde dat zij uit haar functie moest worden ontheven en dat de Oxford University tegen haar moest optreden. Helaas intimideert dergelijk gedrag andere academici tot zwijgen, waardoor het wetenschappelijk debat wordt ondermijnd.

Afgelopen voorjaar was de pandemie aan het afnemen als gevolg van een combinatie van immuniteit en seizoensgebondenheid, en veel lockdowners beweerden dat de lockdowns geslaagd waren. Toch was het voor elke competente epidemioloog van besmettelijke ziekten duidelijk dat de pandemie terug zou komen, en in juni zei Dr. Gupta dat ze een heropleving van Covid-19 in de wintermaanden verwachtte. Dit weerhield journalisten en politici er niet van om ten onrechte te beweren dat zij dacht dat de pandemie helemaal voorbij was.

Feit is dat met een lagere kudde-immuniteitsdrempel in de zomer dan in de winter, immuniteit een pandemie op de vlucht kan drijven in de lente maar dan de volgende herfst weer de kop op kan steken, en dat is wat er gebeurde. Een jaar na de pandemie zou men denken dat politici en journalisten die over Covid-19 schrijven, de moeite zouden hebben genomen enige basiskennis van de epidemiologie van besmettelijke ziekten op te doen.

Anticiperend op de opleving hebben wij begin oktober samen met Dr. Gupta de Great Barrington Declaration opgesteld, in de hoop een herhaling van de ramp van het voorjaar te voorkomen. We riepen op tot gerichte bescherming van de ouderen, terwijl we de sluitingen opheften en kinderen en jonge volwassenen een bijna normaal leven lieten leiden. Destijds werden wij ervan beschuldigd een stroman te hebben opgeworpen, en dat verdere afsluiting niet nodig was en door niemand werd voorgesteld. Helaas overleefde die stroman het maar een paar weken, totdat de lockdowners weer begonnen met het herhalen van hun eerdere mislukkingen zonder de ouderen te beschermen.

De centrale denkfout in het pro-lockdown denken is dat meer beperkingen automatisch leiden tot minder sterfgevallen. Deze redenering getuigt van een verbijsterende onwetendheid van de basis-epidemiologie van besmettelijke ziekten. Een van de vele voorbeelden is de sluiting van universiteiten afgelopen voorjaar, waardoor studenten naar huis werden gestuurd om bij oudere familieleden met een hoger risico te gaan wonen, waardoor de vermenging van meerdere generaties toenam. Nu hebben politici en volksgezondheidsfunctionarissen werk te doen om het vertrouwen van het publiek terug te winnen. Het publiek en wetenschappers zoals Dr. Gupta de schuld geven om de eigen fouten van de lockdowners te verdoezelen, is niet de juiste weg voorwaarts.

Geschreven door: Martin Kulldorff (hoogleraar geneeskunde aan Harvard)

Bron: Telegraph.co.uk (Vertaald naar Nederlands)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in